De Erondegemse Pijl

Op zaterdag 2 augustus stond de Erondegemse Pijl op het programma, de laatste koers deel uitmakend van de Lotto Cycling Cup 2014. Start: Erpe-Mere, een dubbeldorp aan de rand van de Vlaamse Ardennen.

Gezien onze ervaringen met files, aanrijdingen en gemiste afslagen hadden we deze keer besloten vroeg op pad te gaan zodat we ruim de tijd zouden hebben. En dat hadden we. Dik 4 uur voor de start parkeerden we als een van de eerste teams Fransiscus op het parkeerterrein aan de Oudenaarsteenweg in Erpe-Mere. Vlakbij frituur Happy waar, zo werd mij later verteld, oud-coureur en kasseispecialist Kevin van Impe in de bediening staat. Kevin, de neef van ex-tourwinnaar Lucien  behaalde met Dwars door Vlaanderen zijn mooiste zege. Hij stopte vorig jaar abrupt zijn wielerloopbaan omdat hij het leven als prof niet meer kon opbrengen, en begon zijn maatschappelijke en politieke carrière in Erpe-Mere.

Toen nog onwetend over deze plaatselijke held hebben we (Alice, Melissa, Femke, Ellinor, Amalie en ik) ons 4 uur lang vermaakt met.…ja met wat eigenlijk? Er werd gegeten, gekletst, nog meer gegeten, gehangen, nog meer gegeten, rugnummers opgesteld, gepoetst, kaderplaatjes vastgemaakt, gepompt, gelachen, gekletst en weer wat gegeten.

EP-ellinor EP-amalie2 EP-alice EP-melissa

En dan om 15:30u eindelijk het startschot voor de 139 dames. Een lus van 39,4 km en vervolgens 8 keer een plaatselijke ronde van 9,2 km langs dorpen als Erondegem, Ottergem, Sint-Lievens-Houtem, Herzele en Zottegem. Korte klimmetjes zorgden ervoor dat het deelnemersveld al snel uitelkaar werd geslagen. In België koersen is steeds weer een bijzondere ervaring. Mensen staan voor de cafe’s met een pint, de bbq’s staan te roken in de voortuinen en de plaatselijke fanfare zet het evenement luister bij. Je voelt aan alles: het is koers.

En er werd gekoerst! Het tempo zat er behoorlijk in en de vele bochten, het slechte wegdek en de klimmetjes maakten het zwaar. Onze Zweedse gastrensters Alice en Ellinor moesten als eerste lossen maar ook Melissa kreeg het moeilijk op de klimmetjes en moest het peloton laten gaan. Amalie, die notabene bij de start van een -niet zo’n geheime- aanbidder nog een gouden armbandje had gekregen met een klavertjevier eraan, had weinig geluk want ze kwam terecht in een valpartij, gelukkig zonder erg, maar ze lag daardoor wel uit koers. Ook Femke had pech, ze reed lek en kreeg het gat naar het peloton niet meer gedicht. Alleen Elleke zat nog in koers, het lukte haar een top 10 te rijden in een van de tussensprints, ze waagde nog een sprong naar de kopgroep en wist een aantal valpartijen te ontwijken. Ze finishte in het peloton op een 52e plaats.

Als team waren we teleurgesteld over de pech tijdens de koers maar het was een leerzame dag die weer extra motiveerde om onszelf te verbeteren voor de volgende wedstrijd.

Door Elleke

EP-3