Auteursarchief: Elleke Claessen

Uniek samenwerkingsverband

Sinds dit jaar zijn wij als team onderdeel van een uniek samenwerkingsverband dat tot stand is gekomen in Noord-Holland. Onder aanvoering van DTS en Kennemerland zijn met West-Frisia, HRTC en Ulysses een vijftal clubs een samenwerkingsverband aangegaan. Doel is om het vrouwenwielrennen op een hoger niveau te brengen.

Voor veel clubs is het niet eenvoudig om een vrouwenploeg op de been te brengen. Net zoals in veel andere provincies zitten in Noord-Holland de vrouwen flink verspreid over de verenigingen. Een breed samenwerkingsverband is dan de uitkomst. Met de samenwerking denken de clubs alle rensters een meer gericht programma te kunnen bieden. Naast de wedstrijden op clubniveau, zal de combiploeg ook in de Nederlandse Topcompetitie en meerdaagse wedstrijden gaan starten. Door het grotere collectief verwacht men juist voor deze wedstrijden een kwalitatief betere ploeg op de been te kunnen brengen. “Ook kunnen we op deze manier de rensters meer interessante wedstrijden bieden”, aldus Ed Rozelaar van HRTC.

“In dit samenwerkingsverband willen we er naar streven dat alle Elite dames erop kunnen vertrouwen van de hierboven genoemde clubs  een serieus wedstrijd programma kunnen rijden en niet langs de kant hoeven te staan, omdat de club te weinig dames heeft of andere faciliteiten. Bij de meeste wedstrijden moet de club 6-8 wielrensters opstellen en vaak lukt dit niet. Met dit samenwerkingsverband proberen we ook elite dames bij elkaar te krijgen die de ambitie hebben om professionele wielrenster te worden, maar niet goed genoeg zijn voor UCI ploeg. Het aankomende seizoen is een startup fase, maar het zou leuk zijn als de KNWU het concept over kan nemen als het succesvol is. Wij hopen op deze manier het dameswielrennen (op wedstrijd niveau) te stimuleren. Wij geloven erin dat je op deze manier jonge talentvolle en vaak studerende wielrensters bij elkaar kunt brengen met dezelfde ambitie.”

 

 

1e bij TTT Almere!

De tijdrit liefhebsters van het team stonden op 19 april aan de start in Almere voor een ploegentijdrit over 21 km. Na vorig jaar de ploegentijdrit van Almere te hebben gewonnen was het doel voor vandaag duidelijk: winnen! Natalie en Dionne hadden een materiaal upgrade doorgevoerd en dus was de moraal hoog. Na een ietwat moeizame start zat de gang er toch al snel goed in en werd na enkele kilometers een van de andere teams ingehaald.

Hoewel er heus nog wat te verbeteren viel, wonnen we met een gemiddelde snelheid van 41,96 km/uur.
29 april staan de dames aan de start van de ploegentijdrit van Wieringerwaard! Supporters zijn welkom!

Ploegentijdrit_Almere_1

Steun ons!

 

Het Ulysses Damesteam is een leuke groep ambitieuze meiden die keihard trainen voor wielrennen op elite niveau. Wij inspireren en motiveren niet alleen elkaar maar ook andere meiden die willen beginnen met (wedstrijd)wielrennen.

De meeste kosten die we maken betalen we zelf, een deel wordt door sponsoren betaald. Maar door het wegvallen van een grote sponsor voor 2015 is het voor ons steeds lastiger om als zelfstandig team verder te gaan. Daarom vragen wij onze vrienden, volgers en trouwe fans om hulp! 

Met jouw steun maak je het mogelijk dat wij in 2015 ook weer aan de start kunnen staan van al die geweldige nationale en internationale wedstrijden.  Met jouw donatie kunnen we bijvoorbeeld een werkende fietspomp aanschaffen, onze ploegleidersauto (Franciscus) onderhouden of juryleden omkopen.

Ga naar onze pagina dreamordonate om jouw donatie te doen.

Heb je nog vragen of suggesties voor sponsoring? Mail dan naar info@ulysses-ladies-cycling-team.nl. En kijk op onze Facebookpagina voor het laatste nieuws.

Veel liefs van ons allemaal!

5BeFunky_2014-05-25 20.jpg

Polar Coral Estate Classic

24 november 2014  –  Na de Amstel Curacao Race had Joanne de smaak van het fietsen in de tropen te pakken. Dit keer op de mountainbike. De start en finish van deze race was niet bij de lokale voetbal vereniging of bij het dorpshuis maar op een rotsachtig strand met palmbomen. Er werden vier ronden afgelegd van 6 km waar bij elke ronde een beklimming met een stijgingspercentage van 20% overwonnen moest worden. Bij de eerste passage van de klim (nog op het asfalt) leek Joanne met macht de sterkste dame van het veld te zijn. Echter bij het inrijden van de “knoek” en het aanschouwen van honderden cactussen liep de snelheid van de wielrenster behoorlijk terug. Na de eerste voorzichtige ronden door de “knoek” liep Joanne een achterstand op op de uiteindelijke nr. 1 van de race. Wel was er een mooie een op een strijd om de tweede plaats tussen Joanne en een lokale mountainbikester. Joanne, sterk op de beklimming, de lokale renster sterk en behendig tussen de cactussen. Dankzij een sterke laatste ronde wist Joanne met uiteindelijk ruime voorsprong de tweede plek te bemachtigen.

BeFunky_Chromatic_3.jpg

Amstel Curacao Race

8 november 2014  –  In Nederland zijn de bladeren gevallen en is de eerste vorst gemeten. Op Curaçao schijnt zoals altijd de zon en beginnen de profs aan hun welverdiende vakantie. Maar niet na de allerallerlaatste wielerkoers van het seizoen verreden was. En Joanne Groeneveldt, die coschappen loopt op het eiland, was er bij. Op een geleende fiets, 3 maten te groot van ongeveer 14 kg. Op het eiland was geen fiets meer te bekennen en een weldoener was bereid zijn fiets voor deze race af te staan aan deze Hollandse studente. Een fiets is een fiets en dankzij deze fiets stond er tussen Tom du Moulin, Niki Terpstra, Tim Wellens het Oranje-Blauw van Ulysses aan de start in Willemstad.

Bij een tropische temperatuur van zo’n 35 graden ging de 80 km lange race van start. Na wat opstart problemen (de Pontjesbrug stond open) werd de neutralisatie opgeheven en ploeterden de renners zich over uitdagende asfalt wegen. Al snel belandde Joanne in de tweede groep, die door het uiteenvallen van de kopgroep niet meer de twee groep was bij de finish, maar nog wel bijna dezelfde samenstelling had. In de eerste groep bevond zich slechts een andere dame: Katja Vogels, de lokale favoriet én mede-organisator van de race. Joanne bevond zich in een groep met twee andere dames: een local en Ivanka Dijkxhoorn. Na eigenlijk een tactisch saaie, maar letterlijk zeer verhitte race kwam de finish in zicht. Hier wist Joanne haar zware fiets op dusdanige snelheid te krijgen dat ze naar de derde plek sprintte 2 seconden achter Ivanka Dijkxhoorn.

Tour de L’Ardeche

1.121 kilometer is de afstand tussen Amsterdam en Saint Alban Auriolles, een op het oog onbenullig dorpje tussen de wijngaarden van de Ardeche maar in de eerste week van September de locatie waar 15 wielerteams van over de hele wereld gehuisvest werden voor de Tour de L’Ardeche, een zesdaage etappekoers met 7 etappes, 645 af te leggen kilometers en behoorlijk wat hoogtemeters. Een van die teams, en het enige clubteam, waren wij. Met Melissa, Jessica, Femke, Maartje, onze Zweedse gastrenster, Sara Olssen en ik.

Bij aankomst op de camping werd al meteen een ding duidelijk: dit wordt een zware week. Topteams als Astana,  RusVelo, Fasso Bartolo, Wiggle Honda en nationale ploegen uit onder andere Noorwegen, Ierland, Australië, Mexico en Frankrijk hadden hun mecaniciens voor de materiaalwagens staan bezig met het laatste fine-tunen van hun peperdure fietsen, ploegleidersauto’s stonden te blinken in het zonlicht en de soigneurs hadden de benen van de rensters al in de olie gezet.

En wij? Wij hadden Franciscus (de ploegleidersauto red.) die er sinds de heenrit een nieuw mankement bij had. Hij sloeg af zodra je in de 2 een te laag toerental maakte. Iets wat op rotondes regelmatig voorkwam. Verder hadden we uiteraard Joop, die vooraf wat extra informatie had gegeven over het parcours. Een vlakke etappe was daarbij sowieso ‘goed te doen’ en om het gemiddelde stijgingspercentage te berekenen had hij het aantal hoogtemeters gedeeld door de  volledige afstand van de etappe. Pittige heuvels met stukken van 10% werden opeens verwaarloze hobbels van 3%.

Ook hadden we Andre, onze tweede ploegleider en oud-collega van Joop. Een sportman. Hij vertelde dat hij aan kanoën en mountainbiken deed maar dat hij nog nooit eerder bij een wielerkoers was geweest, laat staan een etappewedstrijd. Gelukkig bleek hij een natuurtalent te zijn.

En al voelden we ons misschien een beetje de Calimero tussen deze grote ploegen, de sfeer zat er goed in! We lieten ons niet bij voorbaat al uit het veld slaan door uiterlijk vertoon.

BeFunky_Boretti CT 2014 Ardeche 1.jpg

Etappe 1 – 124 km, vlak (commentaar Joop: ‘dus te doen’)

Sara meldt ‘s ochtends dat ze ziek is. De verkoudheid die ze onlangs tijdens een regenachtige etappekoers in Zweden had opgelopen was doorgezet in een flinke griep. We zouden het deze week zonder haar moeten stellen. Maar deze tegenslag bracht ons niet van ons pad, de fietsen werden op het dak gezet en met de nodige zenuwen vertrokken we richting onze eerste startlocatie.

Op het plein bij de start waren diverse wielerliefhebbers die zich rondom de teams ophielden. Ze namen foto’s van de verschillende rensters en vroegen om onze handtekeningen. Enigszins ongemakkelijk bij zoveel aandacht stelden we ons op aan de start en klonk het startschot onder luid gejuich van een klas kinderen die voor dit evenement blijkbaar een middagje vrji hadden gekregen. Eerst 10 rondes van 5 km door het dorp, een criterium met een kleine klim erin. Het tempo lag hoog, te hoog voor mij. Ergens in de 8e ronde zat ik niet zat op te letten, ik miste het wiel en moest lossen. Balend als een stekker van deze domme actie moest ik achter het peloton aan.

Als snel kwam ik Maartje tegen die was afgestapt omdat ze enorme last had gekregen van haar rug waar ze de week ervoor doorheen was gegaan. Na zo’n 30 kilometer haalde het peloton me in en besloot ik maar weer gewoon aan te sluiten in de hoop dat ik er met een tijdstraf vanaf zou komen. Femke, Melissa en Jessica waren keurig in het peloton gebleven en met z’n vieren haalden we de finish. En gelukkig kwam ik met een tijdstraf vanaf.

Woensdag 2 september: Etappe 2 – tijdrit 6,8 kilometer

’s Ochtends een tijdrit rijden is geen pretje.  Je bent net wakker, het is fris en je benen staan nog in de slaapstand. Ook Joop en Andre stonden nog in een slaapstand doordat ze tot diep in de nacht in de weer waren geweest met het monteren van de  tijdritstuurtjes en daarbij nog een klein probleempje hadden gehad met het koffiezetapparaat waarbij meerdere toiletrollen nodig waren geweest om de plas koffie op de vloer te kunnen verwijderen.

Het parcours  van de tijdrit was een zo goed als rechte lijn richting het Noorden, met de wind tegen en meer berg op dan af. Al snel ontstond daardoor het gevoel dat er iets mis was met je fiets.  Lekke band misschien? Een gewicht aan je achterwiel? Stug door blijven fietsen was de enige optie en dat hebben we gedaan. De resultaten vielen niet tegen: met nog 20 meiden die we achter ons lieten in het klassement.

Woensdag 2 september: Etappe 3 – bergetappe 70 kilometer

Eind van de middag stond de eerste etappe met serieuze heuvels op het programma. De eerste kilometers liepen over een lichte afdaling en een brede weg waardoor het peloton makkelijk bij elkaar bleef. Maar bij de eerste klimmetjes over kronkelende, smalle weggetjes werd het peloton volledig uit elkaar geslagen en versplinterde in vele kleine groepjes. Zowel Femke, Jessica, Melissa als ik hadden allen een groepje gevonden en overleefden zo de eerste heuvels. Ik zat bomvol energie en de wil om mij te revancheren na de waardeloze rit van gisteren was groot. Dus zo’n 10 kilometer voor de finish lag ik op kop te beuken van een peloton van zo’n 35 rensters. Ik wist dat de laatste kilometers over een brede weg naar beneden liepen om vervolgens uit te komen in de finishplaats waar we zigzaggend doorheen moesten. Daar moest ik voorin zitten om zo hoog mogelijk te kunnen eindigen van deze groep. Het lukte, ik reed als eerste voor het peloton uit het dorp in en behield mijn voorsprong tot 100 meter voor de finish.  Daar werd ik ingehaald en eindigde als 7e van deze groep. Met een voldaan gevoel over mijn sterke rit ging ik op een bankje zitten om bij te komen en te wachten op de rest. Vlak na mij finishte Femke en vervolgens Melissa. Voor beiden was het een goede rit geweest. Ook Jessica kwam keurig binnen de tijd binnen. Toch was zij ‘not amused’. Motoren van de organisatie hadden namelijk rensters om haar heen geholpen door hen op sleeptouw te nemen.

Donderdag 3 september: Etappe 4

Na mijn ge-aap van de dag ervoor had ik me voorgenomen om vandaag vooral zoveel mogelijk energie te sparen, dus zo min mogelijk kopwerk, geen gekke dingen, niet mee in ontsnappingen. Femke had een ander plan, zij was in vorm en ik zag haar zeer attent en in een gestaag tempo naar voren rijden, mee met een groepje de eerste klim op. Ik belande in een groepje achter haar en mijn plan om het vandaag rustig aan te doen leek te gaan slagen, het tempo van het groepje was prima bij te houden. Maar goed, we hadden nog  zo’n 100 kilometer te gaan. Het leuke van klimmen is dat je weet dat je beloont wordt met een afdaling. En als je dan tijdens een afdaling met een kilometer of 50 tot 70 per uur om je heen kijkt en dan beseft dat je gewoon tussen meiden rijdt van topniveau geeft dat nog een extra kick.

Na zo’n 70 kilometer zag ik Femke voor me opdoemen. Onze groepen sloten zich bijelkaar aan en zo vormden zich een peloton van zo’n 30 rensters. Perfect om de laatste 50 kilometers tot de finish mee af te leggen. Maar we waren er nog niet. 10 kilometer voor de finish moesten we nog een venijnig heuveltje over met stukken van 10%. Volslagen verrast door de moeilijkheid van dit heuveltje hoorde ik Femke iets zeggen als ‘ik ben nog nooit zooo dood gegaan!’.  Waarop ik antwoorde dat ze maar moest denken aan de koude cola die op ons wachtte bij de finish. Iets wat mij altijd helpt tijdens een zware koers. Maar aan Femke haar gezicht viel af te lezen dat ik ze weinig tot niks had aan deze boodschap. Uiteindelijk wisten we in het peloton te blijven en keurig binnen de tijd te finishen. Daar hoorden we dat Jessica helaas had moeten lossen maar –eigenwijs EN een bikkel dat ze is- had geweigerd de bezemwagen in te stappen en dat ze nu dus in haar eentje op weg was naar de finish.

Vrijdag 4 september: Etappe 5

Deze etappe begon met een klim van 35 kilometer. Ik voelde me fit en kwam al snel in een groepje terecht van zo’n 12 rensters. Samen met een renster van het Noorse nationale team en een renster van Wiggle Honda nam ik beurtelings de kop over om het tempo erin te houden. Tot 7 kilometer voor de top was het prima te doen, daar kreeg ik het wat zwaarder en werd mij wederom duidelijk hoe belangrijk het is om te sparen en geen energie te verspillen op momenten dat het totaal geen nut heeft. Het enige wat me er op dat moment doorheen hielp was de gedachte dat Maartje en Jessica op de top stonden met volle bidons.

Maar goed, op zich was er niks aan de hand, ik zat nog een in groepje op naar de tweede klim. Op deze klim van 10 kilometer werd ik echter “verrast” door een renster die zich door een van de motoren naar boven liet trekken. Een motor van de organisatie nota bene! En na haar volgden er meer. Zo kwam renster na renster voorbij, hangend aan een motor of voortgeduwd de berg op.  Aan sommige motoren hingen er zelf 3 tegelijk, het was een debiel gezicht. Blijkbaar had de organisatie bedacht dat dit veiliger was, en voor de rensters was het een goede manier om, als ze toch al geen top tien meer konden rijden, zoveel mogelijk energie te sparen voor de 2 volgende etappes. Dat er blijkbaar niet meer werd gekoerst om de laatste 50 plekken vond ik teleurstellend. En de organisatie zette hier in mijn ogen het dameswielrennen behoorlijk mee te kakken. Ik was de enige die weigerde om aan een motor te gaan hangen maar besefte dat ik daardoor aan het kortste eind zou trekken. Op pure frustratie heb ik de laatste 50 kilometer gereden om uiteindelijk als laatste over de finish te komen. Totaal pissed off maar wel trots op het feit dat ik de finish op eigen kracht had gehaald.

Door Elleke

Victory at Marcello Bergamo!

 

I was getting ready for the start in Ikast, Denmark.  It was the 8th of june and the 2nd stage of the Marcello Bergamo cup, a race over 91 k.

My legs felt good, and I was mentally ready for that race. I wanted to win!! The race began and it was fast, right from the beginning. After one lap, there was a breakaway, but I was in the bunch…. I realised that I had to be in that breakaway. They had about 1:30 to the bunch, so I new they where going to keep the gap till the finish line.  So I had to go up there!!

I was at the back of the bunch so I had to give it all I had. When I was in the front of the bunch again, I was much faster than the girls in the bunch so it was easy to make a big gap. I looked back, still nothing happened in the bunch, so I gave it all I had, and after a while I got to the breakaway of 6 riders. When we got to the last lap, I kept thinking “how am I gonna beat these girls in the sprint!!?”.  One of the girls is the Norwegian champion on the track, and she’s a VERY good sprinter. Another girl Camilla Møllebro is strong and she seemed to be very strong all the way through the race. In the season 2013 she did some very good sprints, so I thought, that if I could be no. 3 it would be really good. Anita (the Norwegian girl) opened the sprint about 600 meters from the finish line, but after 200 meters she stopped and they looked at each other. So  I went for it and as soon as I crossed the finishline I looked back and got my hand in the air. NO. 1!!! My first victory as an elite lady!

When I looked back there was 1,5 meter between me and the other girls. There was no doubt that I was the winner. When I stopped after the finish, I got a great surprise. My sister was there cheering me to the win. She was so proud and so was my father. 

Written by Amalie

Lkast2.small

De Erondegemse Pijl

Op zaterdag 2 augustus stond de Erondegemse Pijl op het programma, de laatste koers deel uitmakend van de Lotto Cycling Cup 2014. Start: Erpe-Mere, een dubbeldorp aan de rand van de Vlaamse Ardennen.

Gezien onze ervaringen met files, aanrijdingen en gemiste afslagen hadden we deze keer besloten vroeg op pad te gaan zodat we ruim de tijd zouden hebben. En dat hadden we. Dik 4 uur voor de start parkeerden we als een van de eerste teams Fransiscus op het parkeerterrein aan de Oudenaarsteenweg in Erpe-Mere. Vlakbij frituur Happy waar, zo werd mij later verteld, oud-coureur en kasseispecialist Kevin van Impe in de bediening staat. Kevin, de neef van ex-tourwinnaar Lucien  behaalde met Dwars door Vlaanderen zijn mooiste zege. Hij stopte vorig jaar abrupt zijn wielerloopbaan omdat hij het leven als prof niet meer kon opbrengen, en begon zijn maatschappelijke en politieke carrière in Erpe-Mere.

Toen nog onwetend over deze plaatselijke held hebben we (Alice, Melissa, Femke, Ellinor, Amalie en ik) ons 4 uur lang vermaakt met.…ja met wat eigenlijk? Er werd gegeten, gekletst, nog meer gegeten, gehangen, nog meer gegeten, rugnummers opgesteld, gepoetst, kaderplaatjes vastgemaakt, gepompt, gelachen, gekletst en weer wat gegeten.

EP-ellinor EP-amalie2 EP-alice EP-melissa

En dan om 15:30u eindelijk het startschot voor de 139 dames. Een lus van 39,4 km en vervolgens 8 keer een plaatselijke ronde van 9,2 km langs dorpen als Erondegem, Ottergem, Sint-Lievens-Houtem, Herzele en Zottegem. Korte klimmetjes zorgden ervoor dat het deelnemersveld al snel uitelkaar werd geslagen. In België koersen is steeds weer een bijzondere ervaring. Mensen staan voor de cafe’s met een pint, de bbq’s staan te roken in de voortuinen en de plaatselijke fanfare zet het evenement luister bij. Je voelt aan alles: het is koers.

En er werd gekoerst! Het tempo zat er behoorlijk in en de vele bochten, het slechte wegdek en de klimmetjes maakten het zwaar. Onze Zweedse gastrensters Alice en Ellinor moesten als eerste lossen maar ook Melissa kreeg het moeilijk op de klimmetjes en moest het peloton laten gaan. Amalie, die notabene bij de start van een -niet zo’n geheime- aanbidder nog een gouden armbandje had gekregen met een klavertjevier eraan, had weinig geluk want ze kwam terecht in een valpartij, gelukkig zonder erg, maar ze lag daardoor wel uit koers. Ook Femke had pech, ze reed lek en kreeg het gat naar het peloton niet meer gedicht. Alleen Elleke zat nog in koers, het lukte haar een top 10 te rijden in een van de tussensprints, ze waagde nog een sprong naar de kopgroep en wist een aantal valpartijen te ontwijken. Ze finishte in het peloton op een 52e plaats.

Als team waren we teleurgesteld over de pech tijdens de koers maar het was een leerzame dag die weer extra motiveerde om onszelf te verbeteren voor de volgende wedstrijd.

Door Elleke

EP-3

 

 

 

 

 

 

 

 

U6 Cycle Tour

 

Woensdag 9 juli, de derde etappe.

Voor de derde etappe van de U6 Cycle Tour in Tidaholm, Zweden stond een 93 km lange koers op het programma die bestond uit 3 rondes van 31 km, met steeds een pittige, 5 km lange klim op het eind van het rondje.

De afdaling daarvan, die dus in de eerste paar kilometer van de ronde zat, zorgde na een paar minuten koers al voor een serieuze valpartij voor in het peloton. Op Natalie na zaten we daar allemaal achter en moest er een achtervolging ingezet worden om de voorste groep weer bij te halen. Dat lukte gelukkig. Verder werd er niet al te hard gekoerst. Een paar meiden vielen aan en werden weer ingerekend, maar de hitte en de klim waren het enige wat deze etappe echt lastig maakten. Op de heuvel werd er steeds flink aangegaan, wat ervoor zorgde dat er meiden gelost werden, waaronder ook Natalie.

Een groot gat in de weg leverde Dionne later een lekke band op maar gelukkig kon ze zonder al te veel problemen weer aansluiten. Een redelijk grote groep meiden koerste dus op de laatste 5 omhoog lopende kilometers af, waarvan het asfalt inmiddels door de hitte leek gesmolten. Simone en Amalie gingen goed met de voorste groep mee omhoog, en finishten als 10de  en 23ste. Het tempo werd daar eerst Melissa en daarna Dionne te hoog, zij eindigden als 31ste  (Dionne) en 33ste (Melissa) achter de eerste groep. De goede uitslag van Simone betekende ook dat zij nu 13de staat in het klassement!

Donderdag 10 juli, de vierde etappe.

Donderdag werd er een criterium van maar 30 km in Tidaholm gereden, en het beloofde een harde, snelle koers te worden. Niet alleen door de hitte en de korte afstand, maar ook omdat de wedstrijd hard werd gemaakt door ons Nederlandse dames en een paar van de Scandinavische ploegen. Vooral Dionne, Simone en Natalie leverden goed kopwerk. De finish werd uiteindelijk beslist in een sprint omdat het onmogelijk was weg te komen. Amalie finishte uiteindelijk als 18de , Melissa als 23ste, Simone als 28ste, Dionne werd 30ste  en Natalie pakte plek 41.

Maar de echte finish lag voor ons zo´n 200 meter achter de streep, waar een fontein stond en we allemaal in zijn gedoken om af te koelen    :-)

Zaterdag 12  juli, de zesde etappe.

Vandaag is dan de zesde etappe en laatste dag aangebroken van een geweldige week in Zweden. Op het programma staat een 14 km lange tijdrit over een glooiend parcours.

Simone had besloten de tijdrit niet te rijden maar de overige dames maakten zich klaar voor deze zware beproeving. Tijdritsturen werden de avond van tevoren gemonteerd en de carbon disc wielen werden gereed gemaakt voor de koers.

Om 13:42:30 uur klonk het startschot voor Natalie. Het was haar eerste individuele tijdrit ooit. Na Natalie was Dionne aan de beurt (13.48 uur) gevolgd door Melissa (13.59 uur) en Amalie (14.00 uur). Omdat Malissa en Amalie in de top 20 stonden vertrokken zij om de minuut en mocht er een ploegleidersauto meerijden tijdens hun rit.

U6 tijdrit

Het was een zwaar parcours met de eerste 7 kilometers stijgend. De benen werden dus genoeg gepijnigd! Gelukkig was de terugweg voornamelijk een afdaling en kon er dus flink gas gegeven worden.

Met een tijd van 23,53.9 minuten werd Natalie 47e, Melissa werd 40e met een tijd van 23,19.6 minuten, Dionne werd 30e met een tijd van 22,40.2 minuten en Amalie was onze snelste tijdrijdster, zij wist het zware 14 km lange parcours af te leggen in 21,57.3 minuten en behaalde daarbij een 19e plaats!

Na deze laatste Etappe kon het eindklassement opgemaakt worden. Met voor de Boretti dames de volgende resultaten:

16e Amalie Winther Olsen

20e Melissa van Neck

34e Dionne Noordhof

47e Natalie van der Hoeven

Het was een super gezellige en ook leerzame week!  See you next year!

U6 Amalia

Ronde van de Uithof

Zondag 22 juni. Vandaag beloofde het een mooie dag te worden, koersje lekker in de buurt, familie kwam kijken, heerlijk weer en een niet al te groot deelnemersveld.

Maar met 4 profs en 1 semi-prof kon het nog wel eens een pittig koersje worden.

Om 12 uur klonk het startschot en ik reed helemaal voorin op de tweede positie. Dit ging wel lekker zo! In de derde ronde vielen er zoals altijd premies te halen, maar ach, zo ver ben ik nog niet dacht ik tot nu toe.. Maar dit keer was het wel even anders! Ik had tijdig mijn kopbeurt overgegeven maar bleef goed voorin rijden. De Engelse Lucy Garner, prof bij Argos Shimano, kwam langszij rijden en ik pakte haar wiel. We gingen de laatste bocht door en er werd goed aangetrokken. Ik dacht, “ik kan het nu misschien proberen, een premie pakken”, ik zat immers goed vooraan en in het goede wiel!

En ja hoor, de vierde premie was voor mij! YEAH!

Het koste me alleen wel veel kracht waardoor ik het daarna direct zwaar kreeg toen er stevig doorgetrokken werd.. Werk aan de winkel dus 😉

Voor de rest werd er lekker gereden, het was een leuk en uitdagend parcours. Uiteraard werden de 3 dames van Argos Shimano 1,2 en 3. Voor mij werd het een mooie 16e plek en 14 euro in de pocket!

Door Natalie

Ronde van de Uithof 2